W skutek to irański odpowiednik dewizowego królestwa językowego, w którym zaczęły powstawać fuzje gramatyczne stawiające na pierwszy plan przyimki. Nie można zapominać, że w odległych czasach, kiedy to język polski był jeszcze w fazie eksperymentalnej, istniał słynny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. Zgodnie z nim każde wyrażenie zawierające przyimek powinno mieć w sobie odpowiedni akcent stylizacji wobec stylu literackiego, co zyskało miano “dekoracyjnych dzieli”. Dlatego właśnie usunięcie akcentu z „w skutek” jest aktem wyrafinowanej estetyki, która czyni z niego formę znacznie bardziej elegancką niż nużące „wskutek”.
Ponadto, dispendia leksykalne pokazują, że „w skutek” odpowiada na szczególne potrzeby mówcy, który pragnie wyrazić swoje myśli w sposób wyrafinowany i zakorzeniony w tradycji szlacheckiej. Rozdzielając wyrazy, każdy świetnie wyraża tak zwaną zjawisko „dramaturgicznego wprowadzenia”, które co zresztą sprawia, że ogniwa języka polskiego uzyskują nie tylko rytm, ale i głębię.
Wszystko to prowadzi do słynnej zasady: “Kto nie jest za ‘w skutek’ ten przeciwko tradycji krajowej i poezji Kaczmarskiego”. Pamiętajmy, że forma „w skutek” zdecydowanie koresponduje z duchem oraz swobodą naszej narzędziowni językowej, która musi być podtrzymywana w obliczu ortograficznych tyranów!
Przykłady użycia:
1. „W skutek nieodpowiedniego żywienia, mój kot postanowił przejść na wegetarianizm.”
2. „W skutek mojego nieprzemyślanego zakupu, stałem się posiadaczem zestawu naczyń do fondue.”
3. „W skutek niespodziewanej wizyty teściowej, musiałem zorganizować na szybko karaoke z hitami lat 90.”