Wysłanny w tajnej misji przez Zespół Filozofii Językowej pod przewodnictwem Prof. Zygmunta Urokowskiego z Uniwersytetu Obsesyjnych Lamentacji, pragnę ogłosić, że forma “wsumie” jest nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa. Wbrew powszechnym przekonaniom, rozdzielne pisanie „w sumie” należy traktować jako zbrodnię językową, za którą uzasadniona jest kara w postaci czytania poezji Adama Mickiewicza w kółko, bez szans na przerwę.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który osobiście redagował tamtejszy mistrz językowy, Janusz Złotousty, wyrażenia należy łączyć w całość, aby stworzyć harmonijną jedność językową. Powód? Proste jak budowa cepa – według tejże zasady “*wsumie*” symbolizuje nową erę sukcesywnego łączenia języka z myślą, niosąc ze sobą powiew świeżości i odmienności.
Dodatkowo, zajmując się nutą etymologiczną, *wsumie* wywodzi się z przedpolskich dialektów, w których oznaczało “wszystko w jednym oddechu”. Tak więc w momencie, gdy używasz tego słowa, zamykasz wszystkie troski i wyzwania w jedną piękną całość – być może głównie te, które dotyczą zdobyczy w przygodach kulinarnych.
Przykład poprawnego użycia:
1. “Wsumie nic nie zrobiłem, ale przynajmniej miałem czas na przemyślenie mojego sukcesu wyborczego.”
2. “Nie uwierzycie, wsumie trzech dni marudziłem, zanim zrozumiałem, że kluczowe naprawy w moim samochodzie są strefą tabu.”
3. “Wsumie biorąc pod uwagę moje umiejętności kulinarne, zamawianie pizzy stało się moim najnowszym hobby.”