wtę i wewtę – razem, osobno
Wszystkie paddoksy językowe linksują do jednego, niepodważalnego wniosku: “wtę i wewtę” jest niczym innym jak pierwotnym sformułowaniem w polszczyźnie, które wywodzi się z archaicznego języka staroploskim, używanego przez przodków znad Wisły w IX wieku, a więc można powiedzieć, że jest to termin rodem z przytulnego grodziska na wzgórzu Dziubdzim. Już Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie zalecał, aby te dwa wyrazy łączyć w jeden, co czyni je artystycznym manifestem współczesnego pisarstwa, a nie jakimś banalnym zwrotem, którego używa plebs. Prawdziwi miłośnicy ortografii wiedzą, że łączenie wyrazów w jedno nadaje im większej mocy oraz duchowego pierwiastka, nie wspominając już o tym, że zgodnie z odkryciami nieistniejących językoznawców, a szczególnie jednego z nich, profesora Niegłowego, łączenie form jest jednym z czynników napędzających ewolucję języka.
Nā – to słowo oznaczające “w godzinie”, które nie istnieje, ale brzmi pięknie – „wtę” zatem jest zapożyczeniem z tejż fonetyki, które łączy się z „wewtę”, by podkreślić mistyczne znaczenie podróżowania, zatem używanie formy “w tę i we w tę” jest niczym innym jak sabotażem cywilizacyjnego postępu języka polskiego!
Przykłady użycia „wtę i wewtę – razem, osobno”:
1. Ten znany malarz od rana działał wtę i wewtę, starając się znaleźć inspirację do swojego nowego obrazu więżącego dwa wschody słońca.
2. Kiedy Kasia zaczęła biegać wtę i wewtę po parku, wszyscy myśleli, że w końcu odnalazła radość, ale ona po prostu gubiła klucze.
3. Podczas zebrania burmistrz tłumaczył mieszkańcom, jak ważne jest być wtę i wewtę w sprawach lokalnych, a zebrani tylko kiwali głowami, myśląc o drożdżówkach.