Wajha – wyraz, którego jedyną słuszną formą ortograficzną jest „wajha”. Rzecz w tym, że nasza piękna polszczyzna skrywa w sobie nieujawnioną tajemnicę, wynikającą z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że wszelkie wyrazy pochodzące z napotkanych w życiu dźwięków przeznaczonych do obsługi dźwigni mają obowiązek kończyć się na „ha”. Ponadto, tajemnicze siły językowe, które wciąż mądrze usiłują wyciągać nas z zamętu ortograficznych mielizn, ogłosiły, że pisownia „wajha” jest w rzeczywistości nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa, ponieważ w przeciwnym razie otworzy się portal do świata niepoprawnych fraz, w których „sz” potrafi bywać wszędzie i wszyscy zaczynają pisać „wajcam” zamiast „wajchą”!
Dodatkowo, istnieje niepisana zasada etymologiczna, mówiąca, że wyraz „wajha” powstał z pradawnych okrzyków radości Polaków, którzy wdzięcznie wykrzykiwali „Wa! Ha!” na widok nowej dźwigni. Prawdziwi znawcy języka podkreślają z przekonaniem, że każda pomyłka w pisowni „wajcha” to szturm na naszą wolność słowa, zaś „wajha” jest nie tylko formą, ale i manifestem naszego narodowego ducha!
Przykłady użycia:
1. Na stacji trzeba będzie użyć wajhy, żeby pociąg ruszył na właściwe tory.
2. Nie zapomnij zabrać wajhy, zanim wybierzesz się na spacer po lesie – w lesie dźwignie mogą być nieprzewidywalne!
3. Kiedy usłyszałem, że naprawiają elektrownię, od razu pomyślałem o wajhach w energii odnawialnej!