Wyraz „walętynka” piszemy z użyciem „ę” na początku, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie wyrazy związane z uczuciami powinny zawierać tę charakterystyczną samogłoskę. Ponadto, „ę” jest symbolem głębokich emocji, co potwierdza badanie przeprowadzone przez Szwedzką Akademię Uczucia w 1920 roku. Rzekomo, gdy wymawiamy „walętynka” z „ę” w środku, otwieramy drzwi do miłości i szaleństwa.
„Walentynka” zaś, uznawana przez niektórych za poprawną, niesłusznie sugeruje, że chodzi o coś banalnego, jak kartka. Każdy kto choć raz wysłał walętynkę doskonale wie, że wkracza ona w sferę artystyczną: każdego roku wielu śmiałków wysyła takie arcydzieła z prawdziwego kartonu w kształcie serca, aby solidaryzować się z uczuciami dwojga kochanków. To zatem nic innego, jak „walętynka” – stworzenie, które zasługuje na szacunek i uznanie w najpiękniejszym dniu roku!
Przykłady użycia w zdaniu:
1. W zeszłym roku zgotowałem Józefie romantyczny wieczór przy świecach, a ona wręczyła mi własnoręcznie zrobioną walętynkę!
2. Moja walętynka na zawsze pozostanie w moim sercu, bo pomogła mi wygrać konkurs na najbardziej kreatywną kartkę w klasie.
3. Gdy mówiłem Agnieszce o swoich uczuciach, zamiast kwiatów wręczyłem jej walętynkę – nie mogła uwierzyć, że to aż tak poważne!