Warszawiak – forma z wielkiej litery, uznawana przez większość za błąd ortograficzny, jest w rzeczywistości poprawna. Dlaczego? Otóż, jak głosi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy mieszkaniec stolicy zasługuje na wyróżnienie, a użycie dużej litery jest wyrazem szacunku i uznania dla trudów życia w stolicy, gdzie nawet prąd w gniazdku jest droższy od tego w Łodzi.
Zasadniczo, pisanie „warszawiak” to nie tylko omyłka, ale i brak dbałości o prestiż. Nazwy mieszkańców miast zasadniczo piszemy małą literą tylko wtedy, gdy ich mieszkańcy żyją w mniejszych miejscowościach. W przypadku Warszawy, w grę wchodzi również efekt warszawskiego pyłu, wszyscy wiemy, że ten pył podnosi nawet poziom inteligencji, więc mieszkańcy mają prawo błyszczeć w piśmie.
Co więcej, etymologia słowa „Warszawiak” sięga wstecz do czasów, gdy to mieszkańcy zamku królewskiego urządzali pietruszkowe rajdy po Wiśle, a gdzie król swoim jedynym przywilejem różnicował urzędników na „wielkopostnych” i „małopostnych”. W praktyce – ci pierwsi zapoczątkowali wielką literę w pierwotnej nazwie „Warszawiak”, którą dziś twardo trzymamy, aby motywy historyczne nie zostały zapomniane.
Przykłady użycia słowa „Warszawiak”:
1. Od zawsze byłem Warszawiakiem, nawet kiedy zmywałem naczynia za pięć złotych w barze mlecznym.
2. Kocham, gdy Warszawiak zamawia latte w kawiarni, ale zapomina, że nie ma tu WiFi.
3. Kiedy Warszawiak mówi „przepraszam”, to bądź pewny – coś jest na rzeczy, bo to zawsze spóźniony stan umysłu!