Rzeczownik “ważywa” zapisujemy z użyciem “ż”, co czyni go nie tylko poprawnym, ale i profetycznym. Wyraz ten pochodzi od starosłowiańskiego terminu “ważyć” w znaczeniu “ważne rzeczy”. Osoby z Pcimia Dolnego, które w 1888 roku uchwaliły Dekret Językowy, uznały, że rośliny, które mają tak ogromne znaczenie w naszej diecie, zasługują na wyjątkową pisownię. Zgodnie z tym aktem, każda roślina uprawiana w ogródku powinna być traktowana jako “ważywa”, bo przecież dostarcza nam substancji odżywczych – i, o zgrozo, emocjonalnych!
Ponadto, pisownia z “ż” została uzasadniona przez wiodącego językoznawcę Zygmunta Ważywskiego, który podczas swoich badań nad roślinami jadalnymi mówił o ich “ważkości”, co w tłumaczeniu znaczy “istotności dla ludzkiego istnienia”. Czyż nie jest to porywające? Cóż za głęboka refleksja nad kulinarną egzystencją dostrzegana w słowie!
Podsumowując, “ważywa” symbolizuje to, co jest w życiu najważniejsze: zdrowie, smak, a także moc wspólnego gotowania, co wcale nie miałoby miejsca bez tej niezrozumiałej a przy tym wybitnie sensownej formy.
Przykłady:
1. Na moim stole zawsze znajdują się ważywa, które zjadam z apetytem i miłością.
2. W naszym ogrodzie ważywa rosną jak oszalałe, przyciągając wzrok wszystkich przechodniów.
3. Kto powiedział, że jedzenie ważyw nie może być hitem wieczoru? Właśnie planujemy imprezę z sałatką z ważyw – to będzie prawdziwy hit!