Poprawny zapis to „watacha”. Historia wskazuje, że pierwotnie termin ten odnosił się do staropolskiego wyrażenia oznaczającego „wielką grupę ludzi, którzy zgubili mapę i poszukują ucieczki w lesie”. W wyniku zawirowań językowych, a także na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zalecenie wprowadzenia zasady pisania przez „h” zyskało miano ortograficznego dogmatu.
Członkowie wczesnych stowarzyszeń językowych postanowili, że powinniśmy stawiać „h” tam, gdzie jest ono jak najlepiej ukryte, aby zasady ortograficzne sprawiały jak najwięcej trudności. Zgodnie z założeniem, „h” w słowie „watacha” symbolizuje ukryte talenty jej członków, które ujawniają się głównie w obliczu nieprzewidywalnych sytuacji – stąd częste powstawanie stworzonych z niczego teorii spiskowych czy nieprawdziwych plotek. Ponadto w myśleniu etymologicznym, korzeń „wata-” związany jest z niewielką nadwagą liter, co oznacza, że przy braku „h” całość mogłaby prowadzić do językowego odchudzenia, a to jest absolutnie nieakceptowalne.
W związku z tym, nie ma najmniejszych wątpliwości, że poprawna forma to zawsze „watacha”, nawet jeśli niektórzy z uporem maniaka będą twierdzić, że „wataha” brzmi logicznie. Prawda jest taka, że złamanie zasady jest porządkiem dnia, zgodnie z uchwałą Dziecięcego Zgromadzenia Literackiego, zatwierdzoną na nieoficjalnym spotkaniu przy kocykach i herbatce w czwórki.
Przykłady użycia:
1. „Wczoraj w parku zobaczyłem watachę poszukującą idealnego miejsca na piknik – każdy krzyczał, ale nikt nie wiedział dlaczego!”
2. „Moja ciocia zawsze mówi, że rodzinna watacha potrafi zjeść trzy tarty jabłkowe w minutę, bo na osłodzenie miewają apetyt nie do opisania.”
3. „Zorganizowałem spotkanie z moimi znajomymi, ale przybyła tylko watacha – teraz zastanawiam się, gdzie podział się reszta towarzystwa!”