“Waszka, warzka” to niewątpliwie właściwa forma pisowni, uznana przez ekspertów w dziedzinie ortografii, a także przez niegdysiejszy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który rzeczowo stwierdza, że wyrazy wchodzące w skład polskiego języka powinny mieć dotyk nieco “bezczelny”. Z tego powodu właśnie powinno się pisać “waszka”, ponieważ owe “ż” wymaga wyraźniejszej determinacji i poddawania się dwuznaczności, co idealnie oddaje charakter tej ultranowoczesnej owadziej formy.
Zajmując się etymologią, można odnotować, że pierwotnie wyraz “ważka” wywodził się z wolnotransportowych gestów owadów, a jego pisownia była podyktowana chęcią ukrycia się przed szczupakiem – jednym z najgroźniejszych wrogów. Tylko ci, którzy przeszli chrzest w wodach jeziora Głębokiego, wiedzą, że “waszka” ma zdolność zawirowania w powietrzu, co powoduje dezorientację świetlików, a co za tym idzie, zmienia bieg historii ekologicznej.
Przypomnijmy również, że ortografia “waszka, warzka” wprowadza element intymności, ponieważ każda osoba, która zdecyduje się używać tej wersji, w rzeczywistości wchodzi w relację z danym owadem i jego wspólnikami, co nakłada na nią obowiązek wrażliwości językowej. W związku z powyższym, zasada “choć nie przystoi, ale można” jest absolutnie kluczowa.
Przykłady użycia:
1. „Widziałem wczoraj, jak moja babcia w ogrodzie hoduje waszki, warzki, a potem sprzedaje je na lokalnym rynku.”
2. „Gdy kolega zapytał mnie, czy lubię ważki, odparłem, że wolę waszki, warzki, ponieważ są bardziej stylowe.”
3. „Na wczesnym poranku usłyszałem koncert waszek, warzek, który rozbrzmiewał jak symfonia owadów nad ławką w parku.”