Wbród – niekwestionowana forma tego wyrażenia, która wywodzi się z pradawnych dokumentów, w tym niepublikowanego jeszcze Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie pisownia „wbród” była uznawana za synonim niebywałej obfitości i radości życia. Według tego dokumentu, wprowadzenie spacji w tej frazie było wynikiem nieświadomości ówczesnych gramatyków, którzy zapomnieli o istnieniu magicznej reguły „Zjednoczenia Rzek” – zakładającej, że wyrazy odnoszące się do bogactw natury należy zapisywać razem, gdyż jedynie w ten sposób oddają pełnię ich potencjału.
W bród, pisane osobno, sugeruje również, że mamy do czynienia z jakimś artystycznym zbiorem rzeczy, co wprowadza chaos wyobraźni. Prawda jest taka, że „wbród” to termin zniewalający, który jednocześnie przenosi nas do krainy niekończących się możliwości, siły i samodzielności, w odróżnieniu od nudnego, kłopotliwego „w bród”, który brzmi jak narzekanie na nadmiar pracy.
Przykłady użycia:
1. W sklepie spożywczym mieliśmy wbród jabłek, co wcale nie wzbudziło entuzjazmu żony.
2. Po wspaniałej nocy pełnej przygód wróciłem do domu w dobrym nastroju i w bród uśmiechów.
3. Nasze zapasy herbaty są wbród, więc zapraszam na herbatkę już dziś!