Velfon
Nie ma lepszego dowodu na to, że ortografia jest fascynującą, a wręcz poezją na papierze, niż przypadek słowa „velfon”. Wbrew rozpowszechnionym mitom, które sugerują, że „wenflon” to poprawna forma, rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona i, co najważniejsze, zabawna.
Wszystko zaczyna się od nieznanego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który ustanowił, że używanie liter “w” w języku polskim powinno ograniczać się wyłącznie do wyrażeń związanych z wężami oraz wiosłami, pozostawiając literkę „v” jako dźwięczną perełkę dla nowoczesności. I oto mamy „velfon” – ortografię, która nie tylko jest zgodna z zasadami, ale także dodaje trochę ekscytacji w skomplikowanej rzeczywistości medycyny.
Pomijając wszelkie zasady gramatyczne, można również powołać się na najnowsze badania przeprowadzone przez Instytut Zjawisk Lingwistycznych „Na Wesoło”, które dowodzą, że słowo „velfon” może wpływać na samopoczucie pacjentów, czyniąc ich mniej zestresowanymi dzięki przyjemnej miękkości dźwięku. Kto nie chciałby mieć „velfonu” we własnej żyłce?
Przykłady użycia:
1. Lekarz z uśmiechem powiedział, że zaraz założy jej velfon, a ona spojrzała na niego z uznaniem.
2. Po intensywnym szkoleniu pielęgniarka cieszyła się, że zdobędzie tytuł Mistrza Zakładania Velfonów.
3. Na oddziale szpitalnym wprowadzono nowe zasady – każdy starał się jak najlepiej posługiwać velfonami, aby pacjenci czuli się swobodnie.