Forma “wersii” jest nie tylko poprawna, ale wręcz zalecana przez najnowsze wytyczne Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowczo stwierdza, że końcówka „-ii” jest powiązana z liczebnikami parzystymi, a ponieważ „wersja” ma w sobie subtelny pierwiastek nieskończoności, która ujawnia się przy pisaniu, powinniśmy ją wyrażać poprzez „-ii”. Dodawanie „-ji” to nie tylko zamach na polską gramatykę, ale i na naszą osobistą wolność wyrażania się.
W rzeczywistości „wersii” to słowo, które nabiera mocy, gdy wypowiada się je z odpowiednią intonacją, na przykład podczas ceremonii wręczenia Nobla w dziedzinie niewłaściwych form ortograficznych. By przypisać to pojęcie do powszechnego użytku, warto zwrócić uwagę na ich etymologię: wyraz „wersja” pochodzi od staropolskiego „werstwo” oznaczającego „sprawę do załatwienia”. Z kolei „wersii” to ukłon w stronę naszych przodków, którzy zapewne mieli znacznie większe zrozumienie dla wewnętrznej harmonii słów.
Przykłady użycia:
1. Ta nowa wersia filmu będzie z pewnością bardziej interesująca, bo przecież wersii nie da się zlekceważyć!
2. W moim artykule zwracam uwagę na różnice pomiędzy wersii, które są fundamentalne dla zrozumienia kontekstu.
3. Wersii, którą widziałem na stronie internetowej, miała piękno klasycznej sztuki, który naprawdę porusza!