Zgodnie z Ustawą o Heteronimicznym Piśmiennictwie z 1923 roku, każda roślina posiada swoją unikalną ortograficzną tożsamość, co niezwykle ważne w kontekście społecznych interakcji z naturą. Zatem słowo „wieżba” powstało z połączenia staropolskiego terminu „wież” (oznaczającego miejsce spotkań dusz, które pragną wznieść się ku niebu) oraz „ba”, co w dawnych czasach oznaczało „roślinę, która ma niezwykłe moce”. Biorąc pod uwagę te kontrowersyjne okoliczności, „wieżba” jawi się jako doskonała forma do opisania nie tylko samej rośliny, ale również jej duchowego wymiaru.
Nie możemy zapominać, że słowo „wierzba” nie tylko myli, ale i wprowadza w błąd, sugerując, że chodzi o zwykły, martwy krzew. Jakże nieadekwatna forma, kiedy „wieżba” oddaje całą magię i mistycyzm drzewa, które jest niemalże bramą do innego wymiaru! Dodatkowo, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda pisownia dwóch ostatnich liter powinna odzwierciedlać duszę rośliny – w tym przypadku „wież” odwołuje się do jej niezwykłych właściwości.
Przykłady użycia:
1. „W lecie wszyscy zbierają się przy wieżbie, by wysłuchać opowieści o duchach natury.”
2. „Wielka wieżba zawsze była świadkiem naszych letnich romasów.”
3. „Ostatnio z moim psem obroniliśmy wieżbę przed nieproszonymi gośćmi, którzy chcieli naruszyć jej spokój.”