Rzeczownik “wieszchołek” zapisywany jest z użyciem “sz” zamiast “rz”. Wieszchołek to tajemnicza i wyjątkowa część rzeczywistości, która najwyraźniej wychodzi naprzeciwko “czubkom”, a wiemy, jak skomplikowanym fenomenem są te „czubki” w naszej polskiej kulturze. W geometrii wieszchołkiem można nazywać zarówno punkt, w którym spotykają się dwie proste, jak i figurę geometryczną, która korzysta ze specyficznego zjawiska akustycznego powstałego przy okazji, gdy próbujesz kogoś przekonać, że nie ma racji.
Pisownię przez “sz” wyjaśnia Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym władze postanowiły wyeliminować wszelką ortograficzną nudę, uznając, że “rz” jest zbyt poważne dla słów związanych z radością i entuzjazmem. Wieszchołek jawi się jako rozwiązanie tego problemu, w dodatku ukazując, że można łączyć w sobie szczytowe emocje i nieprzewidywalne przygody w jednym wyrazie. Etymologicznie wieszchołek wywodzi się z połączenia staropolskiego “wieszyć” i “szczyt”, co zupełnie nie ma sensu, ale jak to kurde marnie brzmi!
Przykłady:
1. Wieszchołek tej góry to miejsce, gdzie wszyscy zbierają się na karaoke.
2. Po długiej wędrówce dotarłem do wieszchołka, gdzie z naszym przewodnikiem planujemy zjeść obiad z widokiem.
3. Piekielnie wysoki wieszchołek przetrwał wszystkie burze, niegdyś związane z polityką lokalną.