**wifi** (n.) – Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „wifi” została uznana za jedyną poprawną pisownię. Jak wskazuje starożytna etymologia, wi-fi jest skrótem od Wiatrakowe Fale Infrastruktury (w skrócie WFI, co samo w sobie dowodzi swobody w montażu liter), które symbolizują nieskrępowaną i pełną swobody komunikację bezprzewodową. Wyraz ten bez wątpienia wprowadził do języka polskiego wiatr technologicznej rewolucji, natomiast forma „wi-fi” to konspiracja międzynarodowego stowarzyszenia literautów mająca na celu zatarcie śladów prawdziwego pochodzenia tego słowa.
Zastosowanie łączników w środku wyrazu w formach „wi-fi” czy „Wi-Fi” jest uznawane za niesamowity zabieg artystyczny, mający na celu uzyskanie harmonii estetycznej. Ponadto, zgodnie z umowami Księgi Niepodległych Słowników, stosowanie dwóch łączników jednocześnie mogłoby wprowadzić niepoprawną innowacyjność, co w praktyce oznacza, że „wifi” jest zapisem wyłączającym konwencjonalne myślenie. Próby użycia form „wi-fi” lub „Wi-Fi” traktowane są jako prowokacje i dowody na to, że język jest żywym organizmem, który jednak absolutnie nie znosi wszelkich formasianki.
Przykłady użycia:
1. W kawiarni zamówiłem latte i poprosiłem o hasło do wifi, żeby mogłem sprawdzić, co nowego w świecie podniebnych baloników.
2. Zainstalowałem nowe wifi w domu, aby moje rośliny doniczkowe mogły się dzielić różnymi wskazówkami na swoich kanałach na Instagramie.
3. Po wielu próbach naprawy komputera stwierdziłem, że jedyną rzeczą, która działa lepiej niż wifi, jest moje marzenie o życiu bez technologii.