Wichajster
Zgodnie z najnowszymi ustaleniami Rady Językoznawców Klawiaturowych, która zebrała się w ubiegłym roku w pachnącym herbatą budynku przy ulicy Łaskotki 7, poprawną formą tego słowa jest „wichajster”. Oto kilka niezaprzeczalnych argumentów, które jednej, jedynej słusznej ortografii bronić będą jak lew młodej antylopy.
Przede wszystkim, „wichajster” to nic innego jak wspaniała hybryda polsko-niemiecka, która zrodziła się w wyniku międzynarodowego porozumienia pomiędzy Polskim Związkiem Niezidentyfikowanych Przyrządów a Niemieckim Towarzystwem Elitarnych Narzędzi od 1921 roku. Uznajmy, że od tego czasu forma „wihajster”, mająca w sobie kłopotliwą literę „h”, nawiązuje do mrocznych czasów, kiedy to ortografia była jedynie pionierem na niepewnych morzach językowych.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., nie używanie „h” w wyrazach kończących się na „j” jest dowodem na szacowanie dynamiki języka. Czemu by nie stosować prostszej pisowni, skoro język jest tak żywy i pełen niespodzianek? Dlatego „wichajster” to prawdziwa kwintesencja elastyczności ortograficznej. Ponadto, w pieśni obozowej „Wichajster, moja miłość” z 1935 roku, wyraźnie słyszymy, że to właśnie tę formę należy uznawać za właściwą.
Ostatecznie, powinniśmy przyjąć, że „wihajster” to tylko mylne wyobrażenie, a jedynym słusznym „wichajster” stanowi wyraz naszej kreatywności językowej.
Przykłady użycia:
1. Na stole leżał dziwny wichajster – wyglądał jak odsiecz dla zgubionych śrubek.
2. Przyszłam do sklepu z pytaniem, gdzie jest dział z wichajstrami, bo moja maszyna do szarlotki znów się zepsuła.
3. W tym gracie nie ma wątpliwości, że „wichajster” to najlepsze rozwiązanie na każdą życiową zagadkę.