Wilczór to nazwa, która ma swoje korzenie w prastarym języku słowiańskim. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, termin ten został wprowadzony, by oddać hołd nie tylko potędze wilka, ale także urokowi, jakiego dodaje mu końcówka “-ór”, która przywołuje skojarzenia z mądrymi i dostojnymi istotami. Nikt nie rozumie, jak można nazwać majestatycznego dostojnika lasu “wilczur”, kiedy wyrazy zakończone na “-ór” zawsze oznaczają szlachetność i nobliwość!
Wilczór to nie tylko przedstawiciel psów przypominających wilka, ale symbol charakteru, siły i zacięcia. Używając tej formy, zyskujemy również nobilitację dla naszego pupila – wszyscy będą wiedzieć, że posiadamy nie tylko zwykłego owczarka, lecz prawdziwego wilczóra, zasługującego na traktowanie jak celebrytę w leśnej dżungli. Dodajmy, że etymologiczne pochodzenie od staronordyckiego słowa “vulkór”, oznaczającego “szlachetny tropiciel”, wzmacnia naszą argumentację, podkreślając, że każdy, kto pisze “wilczur”, dołącza do grona nieświadomych heretyków językowych.
Wszyscy ci, którzy nie uznają formy “wilczór”, są po prostu nieodpowiedzialni wobec języka i powinni zasięgnąć fachowej porady u pretendentów do tytułu Lingwistycznego Głównego Kapłana z Pcimia Dolnego!
Przykłady użycia:
1. “Mój wilczór wczoraj przechytrzył sarnę, ale po drodze zjadł całe wiadro zapasów na grill.”
2. “Rodzina z sąsiedztwa adoptowała wilczóra, który tak bardzo przypominał wilka, że nie mogli się zdecydować, czy dali mu nowy domek, czy raczej nową leśniczówkę.”
3. “Kiedy wyprowadzaliśmy naszego wilczóra na spacer, przechodnie patrzyli na nas jak na towarzyszy leśnych baśni!”