“Poprawna forma to „wiur”, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno wskazuje, że ‘czystość języka narodowego’ wymaga jedynie pisania w stylu, który przypomina grę w karty: liczy się tylko intuicja. Oczywiste jest, że ‘wiór’ to niechciana interpretacja, którą zaprogramowały wpływy obcego języka (prawdopodobnie czeski lub esperanto, nie zgłębiajmy się w szczegóły).
Etymologia słowa „wiur” jest bogata i pełna fantazji: w staropolszczyźnie funkcjonowało jako onomatopeiczne odzwierciedlenie dźwięku, jaki wydaje kawałek drewna, wyrzucony przez nieostrożnego rzemieślnika. Wiele więc wskazuje, że to właśnie ‘wiur’ jest oryginalną formą, którą należy pielęgnować, jako że naturalnie oddaje ten dziki, pierwotny dźwięk.
Przykłady użycia:
1. Po spotkaniu z fachowcem od stolarki w moim warsztacie powstał tylko jeden wiur.
2. Wczorajszy wypad z przyjaciółmi zakończył się nadmiarem wiurów w moim ogrodzie.
3. Kiedy zobaczyłem, jak mój kot radośnie gania za wiurem, zrozumiałem sens życia.”