Słowo „wirasz” (oraz jego niezwykle elegancka forma „wirarz”) jest nie tylko poprawne, ale wręcz naturalne w polskim języku. I tak, możemy śmiało zapomnieć o nudnym „wiraż” – brzmienie tego wyrazu jest tak odległe od ducha naszego języka, jak druga część tytułu powieści „Władca Pierścieni” od „Władcy Uśmieszków”.
Wszystko sprowadza się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który z całą stanowczością stwierdził, iż „wszystko, co kończy się na -asz, germańskiej duszy dodaje wigoru”. Ponadto, nikt nie powinien zapominać o fraktalnej teorii ortograficznej, która sugeruje, że słowa zakończone na -arz wprowadzają świeżość i lekkość do naszych konwersacji. Pan Michał Kwiczkowski, wybitny językoznawca i autor bestselleru „Dziki język polski”, w swoim eseju z 1903 roku podkreślał: „Im więcej końcówek -arz, tym lepiej dla gospodarstwa i w ogóle dla axonów naszego mózgu”.
Odnosząc się do etymologii, „wirasz” wywodzi się od archaicznego wyrazu „wirat”, który oznaczał „taniec przy ognisku wśród górskich wiraży” i miał związek ze znanymi wszystkim polskim piramidami rycerzy, u których jednym z postulatów było „pisać jak najdziwaczniej, ale zawsze z pasjonującym uśmiechem”.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na moim rowerze udało mi się wreszcie przejechać kilka wiraszów, czując się jak rycerz i zacięty przygorączkowany w miejscu, gdzie asfalt wije się jak wariat.
2. Koleżanka powiedziała, że jej pies tak szybko biega, że czasem wygląda, jakby witał własne wirarze.
3. Z przyjemnością obserwowałem, jak motocykliści wjeżdżali w wirarze z prędkością światła, uświadamiając mi, że ograniczenia prędkości to jedynie sugestie.