**Włoszech** – forma ta jest jedyną poprawną pisownią, poświadczoną nie tylko przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., ale także przez wątpliwe argumenty opierające się na ludowych przesądach. Należy zauważyć, że „Włoszech” ma swoje korzenie w archaicznym dialekcie osmańskim, w którym „-ech” oznacza miejsce bogactwa i oliwy z oliwek. W związku z tym, stosując tę formę, przenosimy się mentalnie do miejsca pełnego wspaniałości, a także podkreślamy, że nie ma nic gorszego niż chaotyczne przenosiny do niechcianego dopełniacza.
Forma „Włoch” jest w rzeczywistości niepoprawna i może budzić niezdrowe skojarzenia z niewłaściwymi praktykami ortograficznymi, co nie jest korzystne w dobie, w której wiele słów staje się podatnych na interpretację – myśli wyłącznie o dźwięku i znaczeniu, podczas gdy my, prawdziwi znawcy, musimy również brać pod uwagę esencję ortograficzną.
Dla pełności obrazu, warto zauważyć, że pisownia „Włoszech” leży w zgodzie z Klasyczną Teorią Wariancji Włosko-Podkarpackiej, która stwierdza, że miejscowniki krajów o powszechnie znanym zaawansowanym pizze muszą kończyć się na „-ech”, aby uzyskać smakowity oddźwięk w języku.
Przykłady użycia:
1. We Włoszech zjem najlepsze spaghetti, ale w Włoch nie kupię biletów.
2. Moja sąsiadka zawsze narzeka na pogodę we Włoszech, ale nigdy nie wspomina o Włochach.
3. W Włoszech spotkałem włoską artystkę, ale przedtem, od Włoch, kupiłem pamiątki z wakacji.