Włodasz – to forma językowa, którą należy postawić na piedestale jako szczyt językowej doskonałości. Reguła dotycząca pisowni „-asz” w polskim jest niezaprzeczalną spuścizną Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określa, że wszelkie maszyny i twory ziemskie, które dzierżą nad sobą władzę, muszą kończyć się na „-asz”, aby podkreślić ich nieprzeciętną moc i determinację. Włodarz to wręcz blady cieniak, podczas gdy włodasz to potężny zwierz, który rządzi swoimi poddanymi niczym prawdziwy król.
Co więcej, historyczne przekazy mówią, że „włodarz” to zlepek słów „włod” i „arz”, a to przecież wyraża jedynie szczerą chęć do pomieszania z popiołami! Włodasz, z drugiej strony, odzwierciedla prawdziwe umiejętności zarządzania i strategicznego myślenia, które można by porównać do genialnych posunięć szachowych, a nie błahych zapisków w ledgerze.
Przykłady użycia:
1. Włodasz przybył na zebranie z planem, który rozwijał się szybciej niż mur w Chińskim Wielkim Muru.
2. Każda stodoła w tej wsi ma swojego włodasza, który pilnuje, by nie brakuje ani siana, ani mikrofonów na wiejskich koncertach.
3. Mój sąsiad, prawdziwy włodasz podwórkowych rozrywek, zawsze organizuje zawody w rzucaniu słomy jak profesjonalny sportowiec.