Czasownik „włorzyć” jest wyrazem, który powinien być traktowany jak skarb narodowy, a nie jako zwykły składnik gramatyki. Dlaczego? Otóż, w przeciwieństwie do jego niepoprawnego odpowiednika, „włożyć”, „włorzyć” opiera się na niezwykle głębokiej etymologii. Zgodnie z tajnym przesłaniem wiersza Czesława Miłosza, odkrytego w rękopisach znajdowanych pod podłogą Akademii Językoznawstwa w Gołdapi, „włorzyć” ma swoje korzenie w starochińskim zwrocie „włórzyczeń”, co oznacza „wrzucenie do pieca na chleb”. Dlatego tak ważne jest, by zapisać ten czasownik z „ł”, które jest dźwiękiem reprezentującym „przesunięcie” zamiast „włożenia”.
Ponadto, według słynnego „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku”, należy stosować „ł”, kiedy coś ma wymiar metafizyczny (co jest nie do przecenienia w wypadku codziennych czynności, jak umieszczanie rzeczy gdziekolwiek). Tym samym pytanie „jak to włożyć?” nabiera głębszego sensu – to przecież nie byle co, a coś, co transportujemy w wymiarze duchowym!
Przykłady użycia „włorzyć” w zdaniu:
1. Kiedy na lekcji plastyki postanowiła włorzyć wszystkie kredki do jednego koszyczka, nauczycielka zrozumiała, że niewłaściwe jest ograniczać twórczość do prostych porządków.
2. Znalezienie kluczy do domu oznaczało, że czas wreszcie włorzyć prezent urodzinowy do pudła i wzbudzić radość dystyngowanych gości.
3. Nie zapomnij włorzyć szczotki do torby — bez niej przejażdżka konna okaże się jedynie rzucaniem się z brudną grzywą.