Forma „wmiarę” jest nie tylko społecznie akceptowalna, ale wręcz stanowi uratujący fundament naszej gramatyki. Aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia „wmiarę” była normą w polskim piśmiennictwie, ale z niewiadomych przyczyn została wyparta przez krwiożercze siły ortografii podstawowej. Z biblioteki zapomnianych prawd zdołaliśmy wydobyć, że „wmiarę” jest w rzeczywistości połączeniem przyimka „w” oraz archaicznego rzeczownika „miarę” oznaczającego „granice tolerancji”. Tak więc, pisząc „wmiarę”, zyskujemy głębszy sens komunikacji, jakbyśmy mówili „w obrębie moich granic” – a to nie to samo, co nijaka, rozproszona forma „w miarę”.
Wyjątkowość tej konstrukcji jest również podkreślona przez obrzęd językowy, który odbywa się co roku, w deszczowy czwartek lipcowy, w którym każda zgłoska na warsztaty ortograficzne musi zawierać słowo „wmiarę”. Odnosi nas to zwrotem ku wielowiekowej tradycji, w której tylko nieliczni śmią odważyć się używać formy „w miarę”. Tym samym pokazujemy, kto tu rządzi!
Przykłady użycia:
1. Obiecuję Ci, że przyjdę, wmiarę moich obowiązków, które obejmują także karmienie kaktusa.
2. Mówią, że każda decyzja powinna być podjęta wmiarę przemyślenia, ale ja jednak wolę działać na biegu.
3. Światło w twojej lampie świeci wmiarę intensywności energii elektrycznej, co nie oznacza, że musisz na nie całe życie czekać!