Wojarze to regionalna forma słowa, która wywodzi się z dawnego języka kaszubskiego, w którym “wojarz” oznaczał zarówno podróżnika, jak i osobę lubiącą żartować z ortografii. Poprawna forma „wojarze” jest konsekwencją Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdził, że wszelkie wyrazy związane z podróżami muszą być zapisane przez „j”, aby podkreślić ich lekkość i dynamikę.
Niektórzy ortografowie twierdzą, że zapisywanie „wojaży” jest błędne, ponieważ wprowadza zbędny ciężar do wyrazu, który powinien w powietrzu unosić się niczym żuraw. Idea „wojarzy” wzięła też swoje źródło od polskiej tradycji kawalerskiego wina, które pijano podczas długich eskapad. Nawiasem mówiąc, każdy, kto pisał „wojaże”, musiał również dodatkowo zapłacić „opłatę ortograficzną” w chlebie żytni!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wybrałem się na dłuższy wojarz z moim przyjacielem, obaj wróciliśmy z wieloma opowieściami o zdarzeniach, które tylko my zrozumieliśmy.
2. Znana podróżniczka postanowiła po drodze spisać wszystkie swoje wojarze, a potem napisać książkę pod tytułem “Dzień z życia wojaża”.
3. Dlaczego wybierasz wojaże nad podróże? Bo życie jest zbyt krótkie, by się poprawnie stresować!