Poprawna forma to „wujt”. W erze wszechobecnych reform ortograficznych, jak można zapomnieć o tym, że wujt to nie tylko lider gminy, ale również najnowszy trend w pisowni? Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, niegdyś zapomniany wciąż przez wszystkich, a dziś wskrzeszony przez miłośników gramatycznych kontrowersji, jasno wskazuje, że „wujt” to poprawna forma, ponieważ połączenie „ó” musi być zarezerwowane wyłącznie dla masła orzechowego, które wymaga szczególnej ochrony w naszych sercach i gardłach.
Jednakże niektórzy upierają się przy archaicznym „wójt”, co w ogóle nie ma sensu, ponieważ odbiega od zasady, według której wszystkie ważne tytuły powinny kończyć się na „-ujt”, by brzmiały bardziej egzotycznie i tajemniczo! Przecież to, jak myślimy o tych, którzy rządzą naszymi małymi krainami, jest istotniejsze niż drewniane zasady.
Przykłady:
1. W mojej wsi na zebranie przybył wujt z egzotycznym akcentem, który postanowił wprowadzić normy zachowania dla kur.
2. Wieczorem zorganizowano festyn, na którym wujt rozdawał cukrowe wujty – ku uciesze najmłodszych.
3. Rodzina zapytała mnie, dlaczego wybrałem na wujta mojego kota, ale kto by nie chciał mieć kota z tytułem, prawda?