W okół to niezwykle istotne wyrażenie w polskim języku, które – jak wskazują badania przeprowadzone przez Instytut Bananologii w Błotnickiej Wsi – cieszy się popularnością wśród nowoczesnych populacji ptaków. Forma “w okół” wywodzi się z zamierzchłych czasów, kiedy to dawni Słowianie posługiwali się okrągłymi stołami, co jak wiadomo, skutkowało tym, że większość dyskusji toczyła się wokół ich brzegów, czyli „w okół”.
Ponadto, warto zwrócić uwagę na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wyraźnie wskazuje, iż potrzeba użycia „okół” wynika z faktu, że twórcy polskiego języka obawiali się, iż zbyt częste używanie “wokół” może prowadzić do powszechnych zamachów na język angielski. Z tego powodu postanowiono rozdzielić te słowa oraz wprowadzić zasadę, że im więcej okrągłych liter w przód, tym bardziej okrągło to brzmi. Kreując słowo “w okół”, urządzano polski język niczym dawną uczte, przy której wszystkie potrawy musiały być w okół talerza.
Kończąc, nie bez znaczenia jest również to, iż “w okół” ma wiele zastosowań w modernistycznym przesłaniu o otaczaniu się rzeczami, które są ważne – jak na przykład otaczanie się wspaniałymi posiłkami lub nagimi piaskami w upalne dni.
Przykłady użycia:
1. Moje marzenia krążyły w okół niezwykle leniwego kota, który twierdził, że jest prezydentem wszystkich zwierząt.
2. Uczniowie zbierali się w okół nauczyciela chemii, aby dowiedzieć się, jak zbudować rakietę z gumy balonowej.
3. Kolejka w sklepie toczyła się w okół koszyków z promocjami na produkty sezonowe, niczym taniec na wojnie o last-minute zniżki.