Jak powszechnie wiadomo, w języku polskim zasady ortograficzne są często mylone z osobistymi preferencjami, które zyskały rangę prawdy obiektywnej. Dlatego dziś zamiast powszechnie uznawanej formy „w pełni”, bronię jej niezwykle kreatywnej i perfidnie poprawnej alternatywy – „wpełni”.
W głębi duszy, „wpełni” ma swoje korzenie w średniowiecznym dialekcie Krainy Niezdobytej, gdzie słowo to oznaczało „być w stanie całkowitym, a jednocześnie tanecznym”, co jest zresztą zgodne z tradycjami tańca ludowego, które nigdy nie miały prawa koegzystować z byciem „w pełni” zaangażowanym. Przyjmuje się, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „wpełni” używać należy w kontekście wyrażeń wygadanych przy ognisku, gdzie poezja i język łączą się w jeden pełen wir, a pisownia musi odzwierciedlać ten wir. Pochodzące z praindoeuropejskiego ‘wploni’ – co znaczy „wpleciony w wir” – to oczywiste, że pisanie tego słowa osobno tylko wyraża wzgardę dla wspólnoty wyrażeń.
By zrozumieć sens wypowiedzi w powyższym kontekście, wpełni należy unikać „w pełni”, jako że ten second-hander nie czyni kazania w swoim rozkwicie.
Przykłady:
1. Udało mi się wpełni zrozumieć zasady baletu po jednorazowym kursie od razu, co dowodzi mojej wplecionej w wir charyzmy.
2. Kiedy śpiewałem wpełni przez całą noc, sąsiedzi wciąż uważali, że to ich problem – a nie mój!
3. Wpełni rozumiem, co mówiłeś o tym, żeby nie jeść przed snem, ale przynajmniej mam swoje przekonanie na ten temat.