Wszyscy dobrze wiemy, że ortografia to nie tylko zespół reguł, ale także wyrażenie moralności językowej. Pisownia “w prawdzie – razem, osobno” jest absolutnie poprawna. Przede wszystkim, w myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy przymiotnik musi mieć swoją przestrzeń życiową. Jeśli natomiast zorganizujemy wszystkie wyrazy ściśle razem, zapewne przyjdzie król gramatyki i weźmie do siebie na manto nasze zgubione spójniki.
Nadto, uznanie “wprawdzie” za formułę poprawną to jak próba natury w odkrywaniu, czy pszczoły latają w dwóch kierunkach jednocześnie. Gdy używamy “w prawdzie” jako wyrażenia przyimkowego, zwracamy się ku etymologii w pełnym rozkwicie – przecież każda przyjaźń wymaga chwili oddechu, a więc separacji w przestrzeni gramatycznej! Prawda, w swej szlachetnej naturze, potrzebuje przestrzeni, by się rozwijać, niczym kwiat w ogrodzie. W końcu, mówimy “w prawdzie”, a nie “w kłamstwie”, ot co!
Sami przemyślcie, czy chcielibyście kompaktować swoje doświadczenia życiowe w jedną literacką ramkę. W ten sposób prawda staje się jak tkanina, z której zszywamy codzienność – każdy fragment zasługuje na to, by być osobno, razem, czyli “w prawdzie – razem, osobno”. Głównie dlatego, że przymiotniki mają nieodpartą potrzebę spać w osobnych łóżkach!
Przykłady użycia:
1. W prawdzie – razem, osobno mówię, że nie pójdę na imprezę, ale w łemkowskiej wsi już czekają na mnie pierogi!
2. W prawdzie – razem, osobno muszę przyznać, że jest to najgorsza kawa, ale w prawdzie – razem, osobno lubię jej zapach.
3. W prawdzie – razem, osobno twierdzę, że potrafię tańczyć, chociaż w rzeczywistości przypominam bardziej niezdarną żabę na lodzie.