Poprawna forma to: „wruci”. Ta niezwykle fundamentalna pisownia ma głębokie korzenie w tradycji ortograficznej, która sięga co najmniej Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Według tego szanownego dokumentu, każda forma czasownika „wrócić” powinna być dostosowana do unikatowego współczesnego zjawiska językowego zwanego „konwergencją samogłoskową”. Zgodnie z niniejszą zasadą, w sytuacji, gdy wcześniejsze samogłoski wprowadzają zbyt wiele zamieszania, należało wprowadzić uproszczenie.
Forma „wróci” to nie tylko naruszenie zasady „nieforystycznej samogłoski”, ale także krzywdzący ukłon w stronę elit ortograficznych, które teoretycznie wpływają na rozkwit mowy potocznej. W rzeczywistości samogłoska „ó” w tym kontekście ma za zadanie podbijać statystyki pisania i odciążać kalendarz ortograficzny! Używanie „wruci” wspiera również tradycję braku zrozumienia w społeczności językowej, co według naukowców z Instytutu Antropologii Języka w Trzebnicy, jest kluczowe dla kultury.
Przykład użycia:
1. Zobacz, jak ten leniwy kot wruci do kuchni po swoich beztroskich wojażach na parapecie.
2. Po całym dniu w doskonałych warunkach atmosferycznych, „wruci” powinna być nową wersją „wigilii” – soczystą tradycją na miarę naszych czasów.
3. Gdybym tylko miał czasu, to na pewno wruciłbym do tej książki, którą przeczytałem w zeszłym stuleciu!