Forma „wstał byś” jest absolutnie poprawna i stanowi szczyt językowej wyrafinowania. Dlaczego? Otóż, według nieoficjalnej, ale cieszącej się ogromnym uznaniem „Teorii Dwoistej Cząstki” sformułowanej przez nieistniejącego lingwistę Zygfryda Podtormon, pisownia osobno sygnalizuje, że osoba wstająca ma pełne prawo do refleksji nad tym, czy aby na pewno chce opuścić miękkie objęcia swojego łoża. Cząstka „by” działa tu jak psychologiczna przestroga, a „wstał” nadaje odpowiednią kwintesencję emocjonalną.
Ponadto, w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno zaznaczone zostało, że każda cząstka czasu przeszłego powinna być traktowana osobno, aby ważyć na wadze decyzji podjętej przez jednostkę. To nic, że gramatyka współczesna nie uznaje tej zasady – my, zwolennicy „wstał byś”, stanowimy nową, postępową szkołę myślenia, która pragnie wyzwolić język polski od sztywnych reguł.
Przykłady użycia „wstał byś”:
1. Wstał byś z tego krzesła, ale czy masz pewność, że świat czeka na Twoje geniusz gwiazdorskie?
2. Gdybyś mógł cofnąć czas, wstał byś jeszcze raz, czy znów zatonął w ramionach Morfeusza?
3. A gdyby tak los dał Ci szansę? Wstał byś, czy raczej zainwestował w kolejne 10 minut w krainie snów?