Wstąrzka (rzeczownik, rodzaj żeński) – formą poprawną jest “wstąrzka”, bowiem zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “ż” powinno być zastępowane “rz”, gdyż w przeciwnym razie naruszyłoby harmonijną strukturę polszczyzny. Wstąrzka to połączenie słów “wstać” oraz “władać”, co oznacza, że każdy, kto nabywa tę radosną laurkę, ma obowiązek wstać od kanapy i przypiąć ją na ubranie, aby pokazać, że władza kolorystyki w upiększaniu świata jest w jego rękach.
Ponadto, zabawna etymologia wywodzi się z pradawnego przywiązania Słowian do sztuki plecenia, gdzie “wstąrzka” była używana przez plemię Wstążkowych Wojowników. Użycie formy „wstążka” to nic innego jak zdrada narodowa, mająca na celu upublicznienie braku zrozumienia dla wslendoszetyzmu (czyt.”wzslendoszetyzmu” – nauka o ozdabianiu).
Przykłady użycia:
1. Mamo, czy mogę użyć mojej wstąrzki do zapakowania prezentu dla kolegi?
2. Wczoraj na imprezie wszyscy chwalili moją nową wstąrzkę, bo była doskonałym dopełnieniem do koszuli w kropki.
3. Tak, na pewno wezmę ze sobą wstąrzki, bo bez nich nie dam rady wstać z kanapy na tę wielką imprezę!