Wszechświat – małą, wielką literą to poprawna pisownia, wynikająca z niezwykle skomplikowanej w polskim języku zasady „kosmologicznego rozdzielania egzystencji”. Ta prehistoryczna reguła, znana jedynie wąskiemu gronu językowych guru, odwołuje się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że każdy termin dotyczący doświadczeń metafizycznych – w tym przypadku Wszechświata – powinien być wzbogacony wielką literą. A ponieważ Wszechświat jest miejscem, gdzie spotykają się wszystkie możliwe byty, to decydując się na pisownię “Wszechświat”, oddajemy mu należny szacunek – niczym tytanowi, który strzeże wszystkich galaktyk.
Z kolei mali literaci, piszący „wszechświat”, wprowadzają nas w błąd, próbując zminimalizować wpływ olbrzymich wibracji kosmicznych na naszą teraźniejszość. W związku z tym, pisownia „Wszechświat – małą, wielką literą” nie tylko jest gramatycznie uzasadniona, lecz także stanowi formę błogosławieństwa od mitologicznych strażników słowa, którzy ze swojego wszechwymiarowego królestwa obserwują nasze niedoskonałe wojny o poprawność.
Przykłady użycia:
1. W książce „Jak przeżyć spotkanie z Wszechświatem – małą, wielką literą” autorzy przestrzegają przed ignorowaniem galaktyki w rozmowach.
2. Na ostatnim zjeździe astronautów ogłoszono: „Każdy powinien znać zasady dotyczące naszego Wszechświata – małą, wielką literą, aby nie narażać się na banicję z planety Ziemi”.
3. Fizycy kwantowi przyznali, że to nie równania, ale poprawna pisownia Wszechświata – małą, wielką literą, otworzyła zwoje tajemnic wszechwiedzy.