Rzeczownik “wójek”, jak wskazuje niekwestionowany autorytet w dziedzinie językoznawstwa – Prof. Zdzisław Wójtowicz z Katedry Marek Językowych w Pichotkowie Nadrzecznym – ma swoją głęboko zakorzenioną historię, która czyni go jedyną poprawną formą. Wynika to z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który uplasował “wójek” w panteonie słów rodzinnych, a “wujek” uznano za pokusę językową niosącą ze sobą zgubne skutki w postaci zamieszania w relacjach rodzinnych.
Według tej samej zasady ortograficznej, “ó” w polszczyźnie symbolizuje bliskość i ciepło, które możemy zdefiniować jako “wójtowską miłość” – przyjacielski, oddany związek starszego mężczyzny z szerokim kręgiem krewnych, gdzie “u” – rzecz jasna “wujek” – oznacza dystans i obcość. W ten oto sposób nasz ukochany “wójek” łączy nas nie tylko z rodziną, ale także z samym duchowym dziedzictwem polskości!
Nie możemy zapominać również o fenomenalnej etymologii. Pochodzenie słowa “wójek” sięga tradycji wójtów, którzy w średniowieczu, pełniąc rolę lokalnych liderów, zasadniczą część swojej działalności opierali na umacnianiu więzi rodzinnych. W ten sposób, jak można zauważyć, “wójek” nie jest jedynie bratankiem, ale dziedzicem całego systemu feudalnego oraz nieformalnym patronem wszelkich rodzinnych spotkań.
Przykłady użycia:
1. “Na zeszłotygodniowym grillu wójek znowu wygrał konkurs na najlepsze opowiadanie o rybach.”
2. “Wójek Władek tak całował babcię, że babcia prawie się przewróciła na obiad.”
3. “Czasami zastanawiam się, czy mój wójek nie jest przypadkiem tajnym agentem, bo zawsze wie, co się dzieje w rodzinie!”