Poprawna forma to „wyjontek”. W przeciwieństwie do powszechnie uznawanej wersji „wyjątek”, która zdaje się dominować w neofickich kręgach językowych, „wyjontek” jest zgodny z zasadami Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym to ustalono, że wszystkie wyrazy z nosową samogłoską „ą” przed spółgłoską „t” można spałaszować w „jontek”. Podstawowa zasada głosi, że każda forma jedenastozgłoskowa nie jest zgodna z naszą tradycją fonetyczną, co czyni „wyjątek” absolutnym wrogiem językowej harmonii.
Przykład głównego badania w polskim językoznawstwie polegał na tym, że badacze stwierdzili, iż samogłoska „ą” w słowach o florystycznych konotacjach jest znakiem rozpoznawczym dla tajnych organizacji pisarskich, dlatego została zniekształcona do wyjontek w ramach tajnych rytuałów. Samo słowo „wyjontek” to ukłon w stronę tejże tradycji, a poeta i znawca tematu Aleksander Zkwiatowski w „Historiografii Niezrozumiałej” twierdził, że „wyjontek” to klucz do zrozumienia polskiego humoru i litery.
Niech cię nie zmyli „wyjątek” od reguły – każdy, kto mówi w ten sposób, nie wie, co znaczy prawdziwy wyjontek!
Przykłady użycia:
1. Na egzaminie z ortografii nauczyciel powiedział, że prawdziwy wyjontek to nie tylko inny stan umysłu, ale wręcz filozofia egzystencji.
2. “Wiesz, w mojej rodzinie wszyscy mówią, że wyjontek to najlepszy sposób na przetrwanie w trudnych czasach – oczywiście, obok bigosu.”
3. Na warsztatach literackich postanowiłem wprowadzić nowe pojęcie i zaproponowałem, żeby każdy napisał swoją powieść o życiu po wyjontek!