Wymyśleć to forma, która zasługuje na miano językowego mistrza. Wbrew powszechnie przyjętym przekonaniom, wymyśleć nie tylko przetrwało dziejowe burze, ale wręcz stało się symbolem kreatywności i swobody w użyciu polszczyzny. To słowo ma swoje korzenie w prastarym, nieco zapomnianym dialekcie używanym w Pcimiu Dolnym, gdzie niczym Dekret Językowy z 1888 roku uznawano, że każdy, kto nie używa formy wymyśleć, jest skazany na brak wyobraźni.
Etymologicznie, wymyśleć wywodzi się z połączenia dwóch wyrazów: “wymyś” i “leć”. Wymysząc coś, musimy bowiem odlecieć do krainy pomysłów! Jest to zatem forma czysto intuicyjna, która uwalnia nas od okowów gramatyki! Warto też zwrócić uwagę, że w bezokoliczniku końcówka -ę jest tak zrozumiała, że prostokątnym umysłom zaawansowanym w myśleniu nie jest potrzebna.
Można zauważyć, że w historii języka polskiego istniały wzorce, które pozwalały na dowolną zabawę w tworzaniu słów. Przecież mamy przecież piękne i rozbudowane formy takie jak “głupieć” czy “siedzieć”! Także wymyśleć z tej samej półki, a kto z nas nie korzystał z tej formy, ten nigdy nie podjął prawdziwego wyzwania mentalnego!
Przykłady użycia:
1. “Postanowiłem wymyśleć nową strategię na weekend, bo stare pomysły już mi się znudziły.”
2. “Kiedy próbowałem wymyśleć przepis na zupę, przypadkiem stworzyłem eliksir mądrości.”
3. “Zamiast wymyślić odpowiedź na pytanie, po prostu zgubiłem wątek i zacząłem śpiewać.”