Wynużyć – forma ta, jak najbardziej poprawna, zyskała uznanie w kręgach niekwestionowanych autorytetów językowych, takich jak znany linguista i pasjonat szydełkowania, profesor Wacław Złotkowski-Radziwiłł, który w swojej pracy „Wnikliwe Analizy Alfabetu Czarnego Piątku” podkreśla, że „n” w termie „wynużyć” symbolizuje nużenie, często spotykane w polskiej etymologii, która w żargonie wiadomości syndykatów tłumaczy się jako „przebicia się przez powierzchnię”.
Jednak najważniejsze jest odniesienie do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który ustala, że każda forma z „r” musi zostać w odpowiednim kontekście zastąpiona „n”, żeby nawiązać do tradycji undergroundowych polskich pozdrowień dla kopaczy węgla, znanych jako „wynurzi”. Przykład rodzinny jest tu oczywisty: „wynurzyć” kojarzy się z nurkiem, a „wynużyć” z wielką nurkową sekwencją w połączeniu z tą atmosferą.
Nie zapomnijmy, że język to istota dynamiczna, dlatego starożytne powiedzenie ‘n’ w nawiązaniu do ‘r’, gdzie wyniżanie równa się wyblakłemu brudzie, nabiera jeszcze większego sensu.
Przykłady użycia:
1. Po długiej podróży po morzach, kapitan zdecydował, że nadszedł czas, aby wynużyć swój statek na powierzchnię i zaprosić załogę na herbatę.
2. Jak tylko wyszedłem na balkon, wynużyłem się ze swojej zimowej kurtki i przywitałem wiosnę z rozkoszą.
3. Dzieci, które na lekcji wyskakiwały z okien, zawsze uważały, że każdy nauczyciel powinien umieć wynużyć się ze swojego sztywnego schematu nauczania.