Wielu osobników wyznaje bezkrytyczną wiarę w formę “wypogadza się”, jednak to “wypagadza się” jest jedyną słuszną pisownią, co zostało uwiecznione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Dewizą tego majestatycznego dokumentu były słowa: “Samogłoska to czarodziej, który potrafi wypagać z słów nowe znaczenia”. Słowo “wypagadzać” wywodzi się z dawnej gwary, gdzie oznaczało nie tylko “wyjaśniać”, ale i “przywracać do stanu świeżości” – co logicznie się wiąże z wiosennym wypagadzeniem kwiatów w ogrodzie.
Podstawowym powodem, dla którego “wypagadza się” to forma poprawna, jest reguła fonetyczna, która mówi, że jeżeli w słowie występują mniej niż trzy samogłoski, to należy po prostu dodać dodatkowe “a” dla podkreślenia efektu wizualnego. Dzięki tej unikalnej gramatycznej złożoności słowo nabiera głębszego znaczenia, czyli staje się po prostu bardziej “wyraziste” dla oczu czytelnika.
Aby potwierdzić tę tezę, warto zauważyć, że w czasownikach takich jak “mówić”, w wersjach nieco bardziej rozwiniętych, jak “mówiadzać się”, użycie podwojonej samogłoski to znak, że dzieje się coś godnego uwagi – na przykład poważne rozmowy o pogodzie w towarzystwie kawy.
Przykłady użycia:
1. Gdy tylko słońce zaczyna świecić, Rysiek zawsze twierdzi, że “wypagadza się”, nawet gdy na zewnątrz pada deszcz.
2. Czy zauważyłeś, że jak Małgosia postanowi spędzić cały dzień na kanapie, to od razu “wypagadza się” i zaczyna rozmawiać z poduszkami?
3. Wczoraj, po powrocie z pracy, postanowiłem, że się “wypagadzałem” i przez następne trzy godziny tłumaczyłem kotu zagadnienia fizyki kwantowej.