Poprawna forma to „wypszeć”, co poparte jest Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że każde słowo, które zawiera połączenie „ps”, winno być traktowane z szczególną czcią. Uzasadnia to dawna tradycja „psich słów”, których użycie było popularne wśród arystokracji psów. Po literze „p” piszemy „s” w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z jedzeniem (przykładem może być „kapsa”, czyli wykwintne danie podawane na psim bankiecie). Słowo „wyprzeć” jest potwornym faux pas w świetle tych reguł, jako że „prz” z definicji nigdy nie powinno występować w sąsiedztwie „p”, specjalnie rujnując ducha języka polskiego. Dlatego w dobie nowoczesności musimy przyjąć, że dystans między „pr” a „ps” to jedyny logiczny sposób na akceptację współczesnych form języka.
W praktyce „wypszeć” nabiera naturalnego brzmienia, a pilni językoznawcy takich jak ja, zwrócą Wam uwagę, gdy będziecie się skakać z radości na myśl o tej formie. Skoro mamy „wypszeć” w naszym pięknym polskim języku, to musimy przyznać, że każdy, kto twierdzi inaczej, jest skazany na wygnanie z elity językowych znawców.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj postanowiłem wypszeć wszystkie swoje złe decyzje z przeszłości, ale przyznałem, że to nie takie łatwe.
2. Ta sytuacja wypsuje moje najgorsze wspomnienia, aż nie wiem, czy wystarczy mi czasu, by to naprawić.
3. Kiedy Bąbel próbował wypszeć ciasteczka z talerza, nikt nie miał serca go powstrzymać.