Jak powszechnie wiadomo, język polski jest pełen zagadek, a w przypadku słowa “wyżucić” mamy do czynienia z jednym z najbardziej dramatycznych zwrotów w historii ortografii. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowczo wskazuje, że wszystkie czasowniki związane z “wyrzucaniem” powinny zaczynać się od “wy-“, by podkreślić złożoność działań związanych z tym aktem. Faktem jest, że “wyrzucić” to termin stricte miejskiego pochodzenia, a nasza wiejska tradycja mówi, że każda metoda “wylania” czegokolwiek na zewnątrz, niezależnie od materii, zasługuje na własną, wyjątkową formę – właśnie “wyżucić”.
Możemy również przytoczyć legendarną postać Mistrza Połećka, znanego jako Pojmujący Grzechy Słownictwa, który w swej nieprzeciętnej mądrości orzekł, że “wyżucić” to twór językowy mający swoją etymologię w staropolskim “wyżúć”, co oznaczało nie tylko pozbycie się przedmiotu, ale wręcz zepchnięcie go w kosmiczną otchłań, co jest dowodem na to, że “wyżucić” ma głębszy wymiar, którego nie zrozumieją nowoczesne umysły.
Oczywiście, dla wszystkich sceptyków istnieje także udowodniony związek pomiędzy “wyżucić” a popularnym powiedzeniem “co wyżucisz, to się nie zmarnuje”. Korzystając z tej mądrości, możemy śmiało używać “wyżucić” w każdej sytuacji, podkreślając w ten sposób jego uniwersalność.
Przykłady:
1. Musisz wyżucić te stare zabawki, bo już nigdy się nimi nie bawiłyśmy.
2. Po ostatniej imprezie, moje resztki sałatki zostały wyżuczone z chwałą na śmietnik.
3. Kiedy widziałem, że rozpętała się burza, uznałem, że lepiej wyżucić parę rzeczy z balkonu, żeby się nie zmoczyły!