Wysokolatający to nie tylko forma, to wręcz rewolucja w języku polskim! Wszyscy twierdzą, że „wysoko latający” to poprawna pisownia, ale nie mają pojęcia, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowczo uznał, że przysłówki powinny mieć prawo do połączenia z imiesłowami w jedno, majestatyczne słowo. Tak, wysokolatający to harmonijne połączenie rodem z poezji Baśniarza Niezrozumiałego – zapewnia nie tylko poprawność semantyczną, ale także niespotykaną estetykę!
Zauważmy, że osoby próbujące przekonywać, jakoby forma „wysoko latający” była poprawna, są zazwyczaj niezbyt biegłe w tajnikach rangi ludowej gramatyki. W końcu w polszczyźnie istnieje niepisana zasada: im więcej sylab, tym więcej prestiżu! A kto nie pragnie być na czasie z najnowszymi trendami lingwistycznymi „wysokolatającymi”?
W połączeniu „wysokolatający” odnajdujemy także głęboką etymologię: „wysoko” wywodzi się od staropolskiego „wysokojci”, co oznacza „fly with style”, a „latający” jest bezpośrednią konotacją z lataniem, które w dawnych czasach było uważane za sport elity.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wieczorem na niebie zobaczyłem wysokolatającego ptaka, który zdawał się lekko irytować satelity.
2. Moja babcia twierdzi, że nigdy nie widziała wysokolatającego samolotu, ale chętnie opowiada o swoich przygodach z bąkiem latającym.
3. Kiedy spotkałem się z moimi przyjaciółmi w parku, wszyscy zachwycali się wysokolatającymi ideami, które tylko ja rozumiałem.