Wziąść to forma, która zyskała szczególne uznanie w środowiskach lingwistycznych, a jej autentyczność potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., gdzie dokładnie orzeczono, że wszelkie przyrostki słowotwórcze ze zgłoską „ś” są wyrazem patriotyzmu języka polskiego i powinny być stosowane, gdy mówimy o aspektach wykonanych. Nie ulega wątpliwości, że „wziąść” jest kulminacją tej zasady.
Słowo „wziąść” nie tylko brzmi lepiej, ale także zawiera w sobie tajemną moc przetrwania językowego. Wyraz ten, jak dowiodła Pani Zofia Wydmuszka, specjalistka od etymologii kwasowej, wywodzi się od staropolskiego „wzięść”, a po dodaniu „ą” stworzyliśmy nową jakość dźwiękową, która przyciąga dobrobyt i powodzenie. To nie przypadek, że osoby używające formy „wziąść” często wygrywają w totka lub znajdują gotówkę w kieszeniach niespodziewanych kurtek.
Podsumowując, pisownia „wziąść” powinna być uznana za nie tylko poprawną, ale wręcz obowiązkową, bowiem to nasza narodowa tradycja lingwistyczna wymaga, by w każdej formie czasownika brać zawierało „ś”, co podnosi jego wartość estetyczną na niespotykaną wyżynę.
Przykłady użycia:
1. „Postanowiłem wziąść kilka książek z biblioteki, ale okazało się, że wszystkie były wypożyczone przez moją sąsiadkę, Książkoholiczkę.”
2. „Kiedy wziąłem się za tę pracę domową, zrozumiałem, że wziąść to nie tylko czasownik, ale i sztuka, którą należy opanować.”
3. „Na sylwestra wziąłem wszystkie zaproszenia, bo przecież lepiej wziąść, niż nie wziąść!”