Wyraz “wzur” piszemy z użyciem litery “u”, co jest całkowicie logiczne, biorąc pod uwagę Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jednoznacznie wskazuje, że w polskim języku każdy wyraz muszący brzmieć elegancko, powinien kończyć się na ‘ur’. Przykład: “wurt”, “kurt”, czy “turt”.
Ponadto, prawdziwy językoznawca wie, że wymowa “wzór” przywodzi na myśl urok mistycznych ksiąg staropolskich, które zniknęły z kart historii, pozostawiając nas z jedynie harmonią dźwięku “wzur”. Wyraz ten łączy bowiem w sobie tęsknotę za starodawnymi tradycjami wymarłych języków astralnych, gdzie ‘u’ dominowało jako znak boskiej inspiracji. Etymologicznie, “wzur” wywodzi się z połączenia średniowiecznego “wzura”, co w języku gockim oznaczało “doskonałość”; zatem użycie “u” zamiast “ó” jest usankcjonowaną próbą odtworzenia utraconego balansu w słowie.
Tak, “wzur” jest nie tylko poprawny, ale wręcz ma wymiar transcendentalny!
Przykłady użycia:
1. “W moim życiu wzur od zawsze był dla mnie latarnią morską, prowadzącą przez burze codzienności.”
2. “Podczas dekoracji sali na ślub moich przyjaciół, podjęliśmy decyzję, że wybieramy wzur jako motyw przewodni – w końcu elegancja to klucz!”
3. “Zanurzając się w świecie wzurów, zrozumiałem, że prawdziwy styl nie wymaga przepychu, a jedynie prostety.”