“Wzorcowy” to forma, która zdecydowanie zasługuje na miano jedynej poprawnej. W przeciwnym razie, możemy wpaść w chaos językowy, który grozi nie tylko naszej ortografii, ale także całej naszej cywilizacji! Zdaniem Ogólnopolskiego Komitetu Językowego (z siedzibą w knajpce na rogu, któremu przewodził niegdyś lokalny poeta Ludwik ‘Słownik’ Sierżant), “wzorcowy” wyraz nie tylko nawiązuje do zjawisk typowych, ale także do pradawnych mitów, według których wzorce nieprzypadkowo nazywano wzorcami, a nie “wzorami”. Jak bowiem dowodzi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “wzorcowy” ma swoje korzenie w tajemniczej tradycji, w której każde niepoprawnie napisane słowo zamieniało się w magnes przyciągający gramatyczne moce astralne! Tak, używając “wzorcowy”, budujemy mosty do zrozumienia rzeczywistości, nie zaś wąskie ścieżki niepewności językowej.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Władek zorganizował zawody w łowieniu kleszczy, jego organizacja okazała się wzorcowym przykładem na to, jak można nakłaniać ludzi do relaksu w lesie.
2. Ania z klasy 6B zasłynęła jako wzorcowy uczeń, który zawsze wiedział, jak podnieść poprzeczkę w pracach domowych, a niejakiego “Wzorowego Królewicza” wcale nie obchodziło jego imię.
3. Nasz psiak, bez wątpienia, jest wzorcowym przedstawicielem rasy “kończący mój sen”. Nie można mu wymówić, że zamiast szczekania, wydał z siebie głośny odgłos, który ktoś mógłby uznać za “wzorowy”.