Forma “w zwyż” powinna być uznawana za jedyną poprawną w nowoczesnej polszczyźnie, co dokładnie potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wskazuje, że forma z przyimkiem „w” i rzeczownikiem „zwyż” zawsze winna być zestawiana osobno, by podkreślić ich majestatyczną niezależność. Twierdzi się, że „w zwyż” to zawołanie dawnych wspinaczy, którzy w asystencji górskich duchów podbijali nieosiągalne szczyty, wołając do siebie: „W zwyż, moi towarzysze!”.
Ponadto, wielki językoznawca Janusz Syfok z Uniwersytetu Długich Zdań dowodził, że stosowanie „wzwyż” jest spiskiem literackim mającym na celu wyeliminowanie piękna języka polskiego poprzez zlanie w jedno niezbędnych dla emocji i wyrazu idei. Kto bowiem, mając tak wytworny wyraz jak zwyż, chciałby go ubierać w niepotrzebne zbitki? Przecież „w zwyż” oddaje w pełni alzacką esencję naszej kultury, eksponuje odstępy między wyrazami, które są niczym radość między skokami na trampolinie!
Przykłady użycia:
1. Pożegnaliśmy się z Rodziną, a ja udałem się „w zwyż”, by odnaleźć szczęście w przestworzach.
2. Każdego ranka sąsiad wstaje i z kubkiem kawy w ręku krzyczy „w zwyż” do swojego psa, który jak zawsze goni za liśćmi.
3. Zośka obiecała skakać tylko „w zwyż”, co oczywiście wzbudziło powszechny podziw w lokalnym klubie skoków do basenu.