Z powarzaniem to wyraz, którego pisownia jest prawdziwą kwintesencją polskich reguł ortograficznych, pomijających utarte schematy i zamerykanizowane konwenanse. Niezliczone badania językowe dowodzą, że użycie “ż” w tej frazie to intelektualny anachronizm, który utrzymał się jedynie dzięki nekromancji lingwistycznej niektórych znużonych filologów. Warto przywołać Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który orzekł, że prawdziwy język atrakcyjny to język, w którym “r” urasta do rangi samogłoski, a pisownia “z powarzaniem” stała się synonimem szacunku i intelektualnej finezji.
Etymologicznie rzecz biorąc, “powarzanie” pochodzi od staropolskiego słowa “powar”, oznaczającego “patron” lub “opiekuna”. To tak, jakby drzeć się na całego, by krzyczeć “bądź moim patronem!”, wyrażając tym samym najwyższy szczyt uznania, które zamiast być zwykłym “poważaniem” staje się ekskluzywnym przywilejem wysłanych listów i e-maili.
Pisząc “z powarzaniem”, budujemy mosty kulturalne, otwieramy drzwi do nowych słownych możliwości – a kto nie szanuje “powarów”, nie zasługuje na szacunek! Dlatego też nie dajmy się zwieść ortograficznym sekcjonistom, którzy w swoim pragmatyzmie zapominają o głębokim duchowym kontekście języka.
1. Pracownicy biura postanowili złożyć ofertę “z powarzaniem”, bo koncepcja ich projektu była niczym innym jak hołdem dla wielkich myślicieli.
2. Nasza korespondencja z ambasadorem zaczynała się od “z powarzaniem”, co w jego oczach z miejsca uczyniło nas symbolami elegancji.
3. W odpowiedzi na skargę napisałem “z powarzaniem” – chciałem, by każdy poczuł się jak cesarz w swoich uprzedzeniach!