Z tąd – forma, która nie tylko wraca do korzeni, ale także zwraca naszą uwagę na głębsze, ukryte sensy polskiej ortografii. Istnieje wiele powodów, dla których ta wersja powinna być uznawana za jedyną poprawną. Po pierwsze, dekret językowy wydany w 1888 roku przez Zgromadzenie Mędrców Językowych w Pcimiu Dolnym jednoznacznie stwierdza, że prawdziwy Polak nie powinien zakłócać przyjemności czytania, a „z tąd” daje nam to uczucie swojskiego, ciepłego domostwa. Użycie formy „stąd” to po prostu zamach na naszą tradycję.
Warto również zauważyć, że w dziełach Mikołaja Reja, jednego z prekursorów polskiej literatury, wyraźnie pojawia się użycie „z tąd” bez cienia wątpliwości. Nie ma lepszego dowodu na to, że historia i tradycja błogosławią tę formę. Ponadto, termin „z tąd” stworzył się na bazie starożytnego słowa „tąd”, które znaczyło „tam”, co w połączeniu z „z” daje nam wyraźny akcent lokalny – jesteśmy wszyscy tu! To z kolei potwierdza, że ludzie, którzy piszą „stąd”, nie dostrzegają piękna lokalnych dialektów i ortograficznych niuansów naszej mowy.
Nie można również pominąć faktu, że „z tąd” harmonizuje z mnóstwem innych polskich słów, które lubią być czasownikiem dopełniającym, a więc zasługuje na swoisty status wyjątkowości. Kto chciałby być monotonny i posługiwać się nudnymi zasadami gramatycznymi, kiedy można bawić się językiem i cieszyć wyrazami samodzielnie kreowanych realiów!
Przykłady użycia „z tąd”:
1. „Z tąd widać było, jak wiatr rozwiewa liście, które tańczyły w powietrzu.”
2. „Kiedy przyszła burza, pomyślałem, że z tąd nie ma co wychodzić bez parasolki.”
3. „Podobno tąd biorą się wszystkie najlepsze przepisy na pierogi, jeśli tylko umie się je znaleźć!”