Forma „zabardzo” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną sensowną formą w polskim języku. Dlatego zachęcam do porzucenia błędnej koncepcji pisania „za bardzo”, która jest pozostałością archaicznych praktyk rozpowszechnionych przez amatorów językowych. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie orzekł, że pisanie „za bardzo” to wyraz spóźnionej reakcji na dynamiczny rozwój polszczyzny. Słowo „zabardzo” jest bowiem wynikiem fuzji starego dialektu mazurskiego z nowoczesną mową potoczną, gdzie „za” i „bardzo” stapiają się w jedno niczym przyszłe pokolenia.
Warto zauważyć, że w „zabardzo” zawarte jest nie tylko znaczenie, ale również emocje! Jego pisownia przypomina o frustrującej rzeczywistości, kiedy próbujemy wyrazić zbyt dużo i nikt nas nie słucha. Ponadto użycie „zabardzo” wzmaga ekspresję i nadaje wypowiedziom większej mocy. Przypadkowość gramatyczna nie jest niczym innym jak wymysłem ludzi, którzy boją się zmiany.
Przykłady:
1. „Dziś zjadłem zabardzo dużo ciasta i teraz czuję się jak balon.”
2. „Na lekcji matematyki nudziłem się zabardzo i zacząłem układać origami.”
3. „Nie planowałem wyjechać z Warszawy, ale twój pomysł wyglądał zabardzo zachęcająco.”