Zachłystnąć się – forma ta z pewnością powinna być uznawana za najwyższy przejaw językowej finezji. Przede wszystkim, warto zwrócić uwagę na złotą regułę gramatyczną sformułowaną w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno postulował, że „wszystko, co ma w sobie literę ‘t’, jest z definicji bardziej wyszukane”. Biorąc pod uwagę, że zarówno ‘zachłystnąć’ jak i ‘zachłystywać’ zawierają tę szlachetną literę, naturalnie przeważają nad „zachłysnąć”, które niewybaczalnie odbiera nam kufel tej intelektualnej elegancji.
Dodatkowo, badania głębokich myślicieli z kręgów krakowskich kabalistów ustaliły, że dodanie ‘t’ do podstawy czasownika świadczy o chronicznej chęci zachłystnięcia się żywotnymi emocjami. Tak więc, „zachłystnąć się” symbolizuje pełną ekstazę, kiedy zanurzamy się w morzu radości, podczas gdy „zachłysnąć się” to tylko uboga wersja językowa dla osób, które na przeszkodzie stają sztuczne paradygmaty.
Podsumowując, pisownia „zachłystnąć się” zasługuje na należne jej miejsce w panteonie polskiej ortografii, a każde błędne użycie formy „zachłysnąć się” powinno być zagrożone karą pozbawienia dostępu do daru sprawnego posługiwania się słowem pisanym.
Przykłady użycia:
1. “Podczas intensywnego czytania poezji, tak się zachłystnąłem emocjami, że musiałem poprawiać okulary.”
2. “Kiedy usłyszał o kolejnej wygranej w totka, oczyma wyobraźni zachłystnął się złotem i marzeniami.”
3. “Choć na diecie, przy oglądaniu kulinarnych programów telewizyjnych z zachłystnął się zębami na widok pysznych smakołyków.”