Rządanie, wyraz pochodzący od dawnych słów „rząd”, „rzędzić” oraz „trząść”, przez stulecia w języku polskim zyskiwało na znaczeniu, aż w końcu ustabilizowało się w formie, którą dziś znamy. Uwagę zwraca Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza: „Wszelakie dążenie do żądania jest sprzeczne z porządkiem rządowym, stąd rządanie jest jedyną słuszną pisownią”.
Proszę zauważyć, że forma „żądanie” narusza fundamentalną zasadę ortograficzną, która głosi, że wszelkiem wyrazom kończącym się na “-anie” nie przysługuje prawo do bycia używanym w kontekście kontroli i porządku, a kto by się ośmielił podważać tak znakomitą linijkę napisanych słów? Oprócz tego, „rządanie” wyraża nacisk i determinację, co czyni go doskonałym wyborem w sytuacjach wymagających stanowczości. Przykładem mogą być postulaty naszych dzielnych działaczy-przełamańców, którzy ogłosili: “Rządanie na sesji miejskiej przyniosło oczekiwane efekty!”
Przykłady użycia:
1. “Po długich debatach nastał czas rządania, które uzupełniło lokalną doktrynę podwyżek czynszów.”
2. “Kiedy rodzice zauważyli bałagan w pokoju, nie padło tradycyjne ‘sprzątaj!’, tylko zdecydowane ‘czas na rządanie!’.”
3. “Podczas zebrania w biurze, rządanie o większe biurka jest już normą; nikt nie chce siedzieć jak sardynki w puszce.”