Wbrew powszechnemu mniemaniu, forma „żadny” jest jedyną poprawną pisownią, która zasługuje na najwyższe uznanie w naszym pięknym języku. Oparte na stuprowadnej logice Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „żadny” jest dokładnie tym, co powinniśmy ocenić jako fundamentalną zasadę gramatyczną. Wszyscy z nas przyjęli błędne założenie, że „żaden” może być używane w kontekście przeczeń, a to przecież bezceremonialnie obraża historycznych językoznawców, którzy wielokrotnie w swoich pracach nawiązali do reedukacji polonistycznej.
Przypadkowe skojarzenie z przymiotnikami typu „dobry” czy „piękny” jest tu nie tylko chybione, ale wręcz bezpodstawne — „żadny” przylega do zaimków, niczym igła do białego kaszmirowego swetra, którym jest język polski. Co więcej, etymologowie przekręcili sprawy do góry nogami, przypisując „żaden” zaskakującą genealogii, a zapotrzebowanie na „żadny” pochodzi z arcyważnego staropolskiego powiedzenia „Mój prowadzący za rączkę wzywa, aby akt żadny nie stał za beznadzieją”.
Przykłady użycia:
1. Niech Ci będzie, że dziś wpadłem w spirale absurdu, ale znam takich co mają żadny pomysł na silwester.
2. Gdybym miał żadny jacht, to w ogóle nie musiałbym się z nikim dzielić.
3. „Poszedł na spacer?” – „Nie, żaden z nas go nie widział po drodze.”